سلام... چند وقته مطلب نذاشتم... راستش دنبال سوژه بودم....حالا می نویسم: چند خطی در مورد فراق کربلا... خیلی دلم تنگه واسه کربلا...واسه غروب کربلا دلم تنگه... آخه تا حالا نرفتم... البته نرفتن یه درده و رفتن صد تا درد-اینو من نمیگما اونا که رفتن میگن... چند روز پیش یکی از دوستانم از کربلا برگشت-ادامه مطلب

مولاي من! تو را امام غريب مينامند، ميدانم بد ميزباني بودند و در مهماننوازي وفا نكردند. مولاي من! بعد از گذشت روزگار، حال تو ميزبان ما هستي؛ تو ميزبان گريهها و نيازها؛ غمها و دلتنگيهاي ما هستي. تو كه غريبي را احساس كردهاي! حال غريبهها به آستان كرم تو چشم دوختهاند و به دستان پر مهرت توسل كرادامه مطلب

به یاد خواهر از دست رفته ام

"خواهر... عزیزم

مسافر زمستان۸۹

سلام مرا به خدا برسان

خواهر از دست رفته ام

نمی دانم برایت چی بنویسم

بلکه تنها توانسته ام برایت گریه کنم

برای تو

برای" دخترت نسترن..

خواهر از دست رفته ام

من همیشه از سفر ترسیده ام

از تمام کلماتی که با "سین" نوشته می شوند می ترسم

از سفر

از سال

از ساعت

از سکوت

از سیاست

از سیگار

از .........

از بسیاری دیگر از کلمات که اکنون حضور ذهن ندارم

باری خواهر عزیز از دست رفته ام

نامهات كه به دستم رسید،من خواب بودم؛ نامهات بیدارم كرد. نامهات ستارهای بود كه نیمهشب در خوابم چكید و ناگهان دیدم كه بالشم خیس هزار قطره نور است. دانستم كه تو اینجا بودهای و نامه را خودت آوردهای. رد پای تو روشن است. هر جا كه نور هست، تو هستی، خودت گفتهای كه نام تو نور است. نامهات پر از نام بود. پر از نشان و نشانی. نامت رزاق بود و نشانت روزی و روزی گفتی كه مهمانی است و گفتی هر كه هنوز دلی در سینه دارد دعوت است.گفتی كه سفره آسمان پهن است و منتظریادامه مطلب

خانمی مامان

گاهی وقت ها سنگینی بار زندگی اینقدر زیاد می شه

که پشتت خم میشه

زانوهات تا میشن

تکیه گاهی برات نیست که بتونی دستاتو بهش بگیری و از افتادنت جلوگیری کنی

چقدر اون لحظه احساس تنهای و بیکسی استخونهای ادم و میشکنه

ولی مامانی

یه نگاه به بالای سرت بنداز

یه طناب محکم میبینی

طنابی که تا عرش خدا ادامه داره

با تمام قدرتت دستات و بیار بالا

محکم طناب و بگیر

این تنها راه نجاتت از افتادنه

خانمی من خیلی مواظب خودت باش

خیلی زیاد.

خدایا.......چشمانم را می گشایم، دیواری است به بلندای ناامیدی ... در خود می پیچم و بغض می کنم. چون درختی شده ام که تبر بر شاخسارش فرو می آورند و نفس در ریشه هایش تنگ می شود ... خدایا در این دیوار پی روزنم که خویش را از این همه منجلاب فسادی بیرون کشم .. خدایا دستت را بر شانه های خسته ام قرار بده ... ای خدای بزرگ تویی که به کوه فرمان ایستادن داده ای و به رود فرمان رفتن ... به پرندگان فرمان پرواز و به ستارگان فرمان درخشیدن داده ای ... به من نیز بیاموز ایستادن و رهایی را ... پرواز و روشنایی را ... تا شاخسار شکسته ام را جوانه های امید بشکفد ... ای خدای بزرگ ایادامه مطلب

در من یک تیمارستان وجود دارد یک تیمارستان با هفتاد تختخواب هفتاد تختخواب با هفتاد دیوانه و سخت ترین کار دنیا را من میکنم زمانی که از من می پرسند : خوبی ؟! و من باید یک تیمارستان هفتاد تختخوابی را آرام کنم و با متانت صادقانه ای بگویم: " بله ، امروز خیلی خوبم "

از خوردن بستنی قیفی در خیابان خجالت نکش! از اینکه بایستی و از سوژه ای که خوشت آمده عکس بگیری؛ از اینکه بنشینی کنار کودک فال فروش و با او درد و دل کنی؛ از اینکه وسط پیاده رو، البته اگر مامور نبود!، عشقت را در آغوش بگیری... از اینکه وسط جمع قربان صدقه ی مادرت بروی؛ از اینکه در کوچه با بچه ها دنبال بازی کنی؛ از ابراز علاقه کردن به کسی که دوستش داری؛ از عصبانی شدن از بلند خندیدن از گریه کردن های بی دلیل از کنار گذاشتن آدم هایی که تو را نمی فهمند، خجالت نکش! عمر هیچ کس قرار نیست جاودانه باشد برای خودت زندگی کن! ادامه مطلب