طبیعت زندگی

مولاي من! تو را امام غريب مينامند، ميدانم بد ميزباني بودند و در مهماننوازي وفا نكردند. مولاي من! بعد از گذشت روزگار، حال تو ميزبان ما هستي؛ تو ميزبان گريهها و نيازها؛ غمها و دلتنگيهاي ما هستي. تو كه غريبي را احساس كردهاي! حال غريبهها به آستان كرم تو چشم دوختهاند و به دستان پر مهرت توسل كر...

خدایا.......چشمانم را می گشایم، دیواری است به بلندای ناامیدی ... در خود می پیچم و بغض می کنم. چون درختی شده ام که تبر بر شاخسارش فرو می آورند و نفس در ریشه هایش تنگ می شود ... خدایا در این دیوار پی روزنم که خویش را از این همه منجلاب فسادی بیرون کشم .. خدایا دستت را بر شانه های خسته ام قرار بده ... ای خدای بزرگ تویی که به کوه فرمان ایستادن داده ای و به رود فرمان رفتن ... به پرندگان فرمان پرواز و به ستارگان فرمان درخشیدن داده ای ... به من نیز بیاموز ایستادن و رهایی را ... پرواز و روشنایی را ... تا شاخسار شکسته ام را جوانه های امید بشکفد ... ای خدای بزرگ ای...

از خوردن بستنی قیفی در خیابان خجالت نکش! از اینکه بایستی و از سوژه ای که خوشت آمده عکس بگیری؛ از اینکه بنشینی کنار کودک فال فروش و با او درد و دل کنی؛ از اینکه وسط پیاده رو، البته اگر مامور نبود!، عشقت را در آغوش بگیری... از اینکه وسط جمع قربان صدقه ی مادرت بروی؛ از اینکه در کوچه با بچه ها دنبال بازی کنی؛ از ابراز علاقه کردن به کسی که دوستش داری؛ از عصبانی شدن از بلند خندیدن از گریه کردن های بی دلیل از کنار گذاشتن آدم هایی که تو را نمی فهمند، خجالت نکش! عمر هیچ کس قرار نیست جاودانه باشد برای خودت زندگی کن! ...